Franciszek Jan Jachieć, urodzony 2 grudnia 1889 r. w Krakowie, był postacią nietuzinkową – żołnierzem, piłkarzem, sędzią i działaczem piłkarskim, który odegrał istotną rolę w organizacji futbolu w Polsce po II wojnie światowej.
Jachieć zaczynał swoją sportową drogę na boiskach krakowskiej Cracovii, gdzie w latach 1906–1910 występował jako lewy obrońca. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zdobył uprawnienia sędziego – jako pierwszy Polak uzyskał kwalifikacje po egzaminie w Wiedniu.
Po I wojnie światowej, w której brał udział jako legionista i oficer Wojska Polskiego, kontynuował karierę wojskową służąc m.in. w Sztabie Generalnym, a następnie poświęcił się administracji piłkarskiej. W latach 1929–1939 pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej, współtworząc system organizacyjny polskiego futbolu międzywojennego.
Po zakończeniu II wojny światowej, w listopadzie 1945 r. rozpoczął działalność organizacyjną na Opolszczyźnie, gdzie w strukturach piłkarskich Śląska Opolskiego odegrał kluczową rolę. W październiku 1945 r. został powołany na pierwszego prezesa Opolskiego Związku Piłki Nożnej (wówczas jako podokręgu w Zabrzu), kładąc fundamenty pod rozwój futbolu w regionie, który od tego czasu systematycznie się rozrastał.
Jachieć był również aktywny w czasie wojny obronnej 1939 r., a w okupacji angażował się w działalność konspiracyjną w strukturach Armii Krajowej. Po wojnie jego działalność sportowa została doceniona – w 1932 r. otrzymał tytuł honorowego członka Polskiego Związku Piłki Nożnej.
Zmarł 30 stycznia 1965 r. w Milanówku, pozostawiając dziedzictwo jako budowniczy struktur piłkarskich i pionier organizacji sportowej na Opolszczyźnie.
